23 november 2025
We slingeren tussen de olijfbomen door over een smal landweggetje om te parkeren op een piepklein strandje aan het Bafa-meer. Met uitzicht op een piepklein eilandje in het meer dat volledig bedekt is met oude ruïnes, terwijl de ondergaande zon het in een gouden gloed hult en de vissers hun boten voor de nacht vastmaken.
Achter ons, aan de voet van de berg, ligt het kleine dorpje Kapikiri. Duizenden jaren geleden stond het bekend als Heraclea at Latmos. In en rond deze oude stad vind je sporen van de geschiedenis die tot wel 8000 jaar teruggaan, met talrijke ruïnes uit de Helleense, Romeinse en Byzantijnse tijd.
Een wandeling door het dorp is zowel prachtig als intrigerend. Oude ruïnes duiken terloops op tussen tuinen en olijfbomen, alsof eeuwenoude verhalen zich in het dagelijks leven hebben verweven. Kippen scharrelen langs omgevallen zuilen, gezinnen drinken Turkse thee naast afbrokkelende muren en elk pad lijkt naar een ander vergeten fragment uit het verleden te leiden, waardoor we om elke hoek worden verrast. Het leven en de geschiedenis versmelten zo natuurlijk met elkaar dat je je afvraagt of de dorpsbewoners überhaupt wel beseffen hoe magisch dit alles is.
We verkennen alle ruïnes en vragen ons af welke verhalen er al lang vergeten zijn. Wie heeft ze gebouwd? Hoe? Waarom? Wie heeft hier geleefd, gelachen, gevochten en is hier gestorven? Hoe zag het dagelijks leven er al die jaren geleden uit? Het is zo’n plek die je eraan herinnert hoe oneindig de tijd is en hoe klein ons moment in die verhalen is.
We genieten ook van de prachtige natuur rond het meer en de bergen terwijl we stekels van stekelvarkens verzamelen. We genieten van het dorpsleven en de gezellige gesprekken met de lokale bevolking.
Maar op de een of andere manier kan niets van dit alles beschrijven hoe bijzonder en magisch de sfeer van deze plek is. Sommige plekken bezoek je niet zomaar… je voelt ze en neemt dat gevoel met je mee, zelfs als je weer vertrekt.
