23 November 2025
We slingeren over een smal weggetje tussen de olijfbomen door en parken op het mini strand van Lake Bafa. we hebben uitzicht op een ontzettend klein eilandje die volledig bedekt is met eeuwenoude ruines, door de ondergaande zon in een gouden licht gevangen, terwijl de vissers hun boten klaarmaken voor de nacht.
Achter ons, aan de voet van de berg, ligt het kleine dorpje Kapikiri. Duizenden jaren geleden was dit dorp bekend als Heraclea van Latmos. In en rond dit oude dorp vind je sporen van geschiedenis tot wel 8000 jaar geleden, met de meeste ruines daterend uit het Heleense, Romijnse en Byzantijnse tijdperk.
We meander between olive trees on a small country road to park on a tiny beach along lake Bafa. With a view of a tiny island in the lake completely covered in ancient ruins, the setting sun covering it in a golden light, while the fishermen are securing their boats for the night.
Behind us, on the base of the mountain, is where the small village of Kapikiri is to be found. Thousands of years ago known as Heraclea at Latmos. In and around this ancient city you can find traces of history up to 8000 years ago with many ruins of the Hellenic, Roman and Byzantine era.
Rondzwerven door het dorp is zowel mooi als intrigerend. Oude ruïnes duiken bijna achteloos op tussen tuinen en olijfbomen, alsof eeuwen aan verhalen zich hebben verweven met het dagelijkse leven. Kippen scharrelen langs omgevallen zuilen, families drinken Turkse thee naast afbrokkelende muren en elk paadje lijkt te leiden naar weer een vergeten fragment uit het verleden, dat ons achter elke bocht verrast. Het leven en de geschiedenis vloeien hier zo vanzelfsprekend in elkaar over dat je je afvraagt of de dorpsbewoners wel doorhebben hoe magisch het allemaal is.
We verkennen alle ruïnes en mijmeren over de lang vergeten verhalen. Wie bouwde dit? Hoe? Waarom? Wie leefden, lachten, vochten en stierven hier? Hoe zag het dagelijkse leven er al die jaren geleden uit? Het is zo’n plek die je eraan herinnert hoe groots de tijd is — en hoe klein ons eigen moment binnen zijn verhaal.
Wandering around the village is both beautiful and intriguing. Ancient ruins appear casually between gardens and olive trees as of centuries of stories have woven themselves into every day life. Chickens wander past toppled columns, families drink Turkish tea beside crumbling walls and every path seems to lead to another forgotten fragment of the past, surprising us around every corner. Life and history blend together so naturally that you wonder if the villagers even notice how magical it all is.
We explore all the ruins and wonder about the long forgotten stories. Who build them? How? Why? Who lived, laughed, fought and died here? How did everyday life look like all those years ago? It’s the kind of place that reminds you how vast time is and how small our moment in its stories.
We genoten ook van de prachtige natuur rond het dorp, het meer en de berg terwijl we vele stekels van stekelvarkens verzamelden. We genoten van het dorpsleven en leuke gesprekken met de bewoners.
Maar toch kan niks van dit alles beschrijven hoe speciaal en magisch de sfeer van deze plek is. Sommige plekken bezoek je niet gewoon… Je beleefd ze en voelt ze en dat gevoel neem je met je mee, ook als je allang bent vertrokken.
We also enjoy the beautiful nature around the lake and mountains while collecting porcupine quills. We enjoy village life and good conversations with locals.
But somehow none of this can describe how special and magical the atmosphere of this place is. Some places you don’t just visit… you feel them and take that feeling with you, even as you leave.
