8 januari 2026
In het uiterste zuiden van Irak vind je een heel unieke en bijzondere plek. Hier gaat het woestijnzand over in water en maken zwerfhonden plaats voor waterbuffels en talloze unieke vogelsoorten. De moerassen vormen een absoluut uniek ecosysteem. Water en lucht weerspiegelen elkaar, alleen onderbroken door riet dat verhalen fluistert die ouder zijn dan de geschiedenis zelf. Hier rijzen huizen zachtjes op uit de moerassen; ze zijn traditioneel gemaakt van riet en zien eruit als een kunstwerk. Het leven volgt het ritme van het water: boten glijden geruisloos voort, buffels waden door het ondiepe water naast de huizen en zonsondergangen kleuren de moerassen in prachtige tinten goud en vuur.
Nog niet zo lang geleden raakte Irak dit juweeltje bijna kwijt. Saddam Hoessein liet 90% van dit prachtige moerasgebied droogleggen omdat zijn tegenstanders zich daar konden verschuilen. De tol voor de mensen en dieren die hier leefden, was hoog. Vandaag de dag is ongeveer 50% hersteld, maar de littekens zijn nog steeds zichtbaar. Toch is het leven samen met het water teruggekeerd.
De moerassen van Mesopotamië zijn niet zomaar een plek — ze getuigen van veerkracht, een plek waar cultuur standhoudt door mee te stromen, zich aan te passen en vol te houden, net als het riet dat alles bij elkaar houdt.
We parkeerden bij het huis van een aardige familie die reizigers onderdak biedt en ons verwelkomde als oude vrienden. Op onze beurt vonden we ons ineens gastheer voor een heel dorpje kinderen, waar onze eigen kinderen helemaal weg van waren.
Er kwamen steeds meer kinderen bij – ze speelden buiten, klommen in en uit de camper en vermenigvuldigden zich zo snel dat we eerlijk gezegd de tel kwijt waren.
Met de zon, de prachtige natuur, versgebakken brood en lachende kinderen hebben we enorm genoten van ons verblijf hier.
