12 januari 2026
Onze reis door Irak heeft ons een krachtige les in nederigheid geleerd.
Voordat we aankwamen, werd ons beeld van het land bijna volledig gevormd door de media, verhalen uit tweede hand en diepgewortelde angsten. We gingen uit van beperkingen, gevaar en voortdurende spanning. We hadden het niet meer mis kunnen hebben.
Ons verblijf in Irak zette onze vooroordelen vrijwel onmiddellijk op zijn kop. Wat we aantroffen was een uitgestrekt, stoffig, bruisend land waar het leven zich op straat afspeelt, waar mensen elkaar kennen, elkaar helpen en enorm trots zijn op hun gastvrijheid. Irak is chaotisch maar toch soepel, intens maar opmerkelijk ontspannen. De steden bruisen van energie, de familieparken stromen elke avond vol, kinderen spelen voetbal waar er maar ruimte is, en de oproep tot het gebed klinkt zachtjes door het dagelijks leven heen – zelfs in de woestijn.
Reizen hier betekent eindeloze uitnodigingen voor thee, lunch en rondleidingen. Het betekent dat vreemden je water en dadels in je handen drukken, erop staan om voor je te betalen en je verwelkomen alsof je koninklijk bent. Campers zijn zeldzaam, waardoor controleposten traag verlopen en het vinden van slaapplaatsen een uitdaging is – maar het betekent ook nieuwsgierigheid, opwinding en voortdurende glimlachen. Mensen maken foto’s van je, juichen je toe en beschouwen je aanwezigheid als iets waar ze oprecht blij mee zijn.
Irak zit vol contrasten: eeuwenoude historische bezienswaardigheden en ambitieuze wederopbouwprojecten, schone, moderne stadscentra en ruigere buitenwijken, dorre vlaktes en verbazingwekkend groene moerassen. Het verkeer lijkt chaotisch, maar op de een of andere manier loopt het toch soepel. Het eten is onweerstaanbaar. Tijd wordt hoger gewaardeerd dan werk, relaties meer dan schema’s, en vrijgevigheid meer dan geld.
Maar bovenal hebben we ons geen moment onveilig gevoeld. Integendeel, we voelden ons verzorgd – altijd, oprecht en zonder uitzondering.
Dit alles geeft nog steeds niet volledig weer hoe het voelt om daar te zijn. Irak heeft ons niet alleen verrast; het heeft ons diep geraakt. Of beter gezegd: de Iraakse bevolking heeft dat gedaan. Hun openheid, vriendelijkheid, trots en menselijkheid hebben een blijvende indruk achtergelaten die we voor altijd met ons mee zullen dragen. De wereld zou veel kunnen leren van de manier waarop Irakezen leven, contact maken en voor elkaar zorgen.
