31 januari 2025
Dit was de eerste plek waar we echt even tot rust kwamen. Het voelde alsof er eigenlijk geen andere keuze was. Voor we het wisten, waren we meegegaan in het ritme van de woestijn. De ochtenden zijn om dingen te doen, de middag is voor de wind, de zon en even tot rust komen. En dan komt het spitsuur! We genoten enorm van de levendigheid in de omgeving rond die tijd! Mensen van alle leeftijden en met verschillende niveaus reden overal op Arabische hengsten, terwijl ze lachend „Yallah! Yallah! Yallah!”, lachend, auto’s die naast en tussen de paarden doorrijden – iedereen in beweging, maar niemand heeft echt haast. En dan, voor je het weet, is de woestijn weer stil… tenzij de avond gevuld raakt met eten en gesprekken, en wat wij in het Nederlands ‘gezelligheid’ zouden noemen.
We hebben meer geleerd over de cultuur van Saoedi-Arabië en over de paardentraditie waarmee vrouwen weer in contact komen. Als je deze vrouwen ziet rijden, ziet dat er zowel elegant als krachtig uit. De manier waarop ze met zachte hand, beheersing en precisie omgaan met hun temperamentvolle paarden en bogen, is verbazingwekkend. Het was indrukwekkend om hen (of de mannen) te zien rijden; we raakten er maar niet op uitgekeken. Traditie en moderne cultuur, elegantie en kracht, het beheersen van de energie van de paarden en de kracht wanneer ze de vrije loop krijgen. Het was prachtig om te zien.
We reden op woeste Arabische hengsten door de woestijn, en wat gaan die SNEL! Het was een epische ervaring, stoffig en soms een beetje eng. We hebben geprobeerd te paard boog te schieten en kunnen bevestigen dat het precies zo moeilijk is als het eruitziet. Je moet zoveel dingen tegelijk doen! Dit is pas echt paardrijden. En de vaardigheid die nodig is om de pijlen te schieten! We kunnen natuurlijk altijd doen alsof we het doel helemaal expres hebben gemist…
Tussen de ritten door hielpen we mee met klusjes op de stoeterij – een bescheiden poging om iets terug te doen voor de overweldigende gastvrijheid. Ons verblijf hier heeft ons meer bijgebracht dan alleen rijvaardigheid. Het heeft ons een nieuw perspectief gegeven. Over hoe verschillend culturen kunnen zijn, hoe we onze eigen cultuur overal mee naartoe nemen waar we naartoe reizen, en over de dingen die we willen leren en meenemen. Toch lijken we meer op elkaar dan dat we van elkaar verschillen, als je maar de tijd neemt om te luisteren en contact te maken.
We dachten dat het tempo vertragen betekende dat we achterop zouden raken. Dat we dingen zouden missen. Dat we niet zouden komen waar we (denken dat we) heen moeten. Maar het blijkt juist de manier te zijn waarop je uiteindelijk aankomt. En dat voelde als een geschenk.
