1 maart 2026
“We zouden gewoon naar Oman kunnen rijden.”
We zeiden het voor de grap. We namen onszelf niet serieus. Op dat moment waren we nog maar net begonnen met het ombouwen van onze oude brandweerwagen tot een huis op wielen. Europa voelde groot genoeg. Logisch. Oman? Dat klonk wild. Te ver weg. Te ingewikkeld. En toch… het zaadje was geplant.
Oman was nooit zomaar een idee. Het is een land van onvoorstelbare schoonheid. En voor Karlijn is het meer dan dat. Het is de plek waar ze een deel van haar jeugd heeft doorgebracht — een plek vol warme, gouden herinneringen. Al jaren koestert ze de droom om het op een dag aan onze kinderen te laten zien. Hoe bijzonder zou het zijn om dat te doen vanuit ons zelfgebouwde huis?
Lange tijd leek het onmogelijk. Totdat we andere overlanders ontmoetten. Hun verhalen hoorden. De routes leerden kennen. Wat voor ons het belangrijkste was? Anderen hadden het gedaan — en vonden het geweldig. Dus misschien was ‘onmogelijk’ gewoon iets onbekends?
Naarmate ons plan vorm kreeg, kwamen er ook steeds meer meningen. Die waren niet allemaal positief. Soms brachten ze ons aan het twijfelen. Maar ze gaven ons ook extra motivatie. Als we dit zouden doen, dan zouden we het goed voorbereid aanpakken.
En nu… zijn we er dan eindelijk. Een paar dagen geleden zijn we Oman binnengereden!
Vreemd genoeg waren er geen emotionele tranen aan de grens. Het besef dat we hier daadwerkelijk naartoe zijn gereden — met de truck die we zelf hebben gebouwd, samen met ons gezin — dringt nog steeds tot ons door. Het was niet één groot moment. Het was een proces. Europa verlaten. Irak binnenrijden. De grens met de Golfstaten oversteken. Elke ‘hindernis’ waar we ooit bang voor waren, verdween stilletjes in onze achteruitkijkspiegel. Stap voor stap werd de droom minder abstract en steeds echter.
En nu doen we het wat rustiger aan. We verkennen de omgeving. We halen herinneringen op.
Voor Karlijn is dat prachtig — en kwetsbaar. Haar jeugdherinneringen aan Oman zijn schatten die ze al jaren met zich meedraagt. Nu ze hier weer is, voelt het alsof ze iets kostbaars voorzichtig uitpakt. Wat als de werkelijkheid die herinneringen verandert? Wat als het heden het verleden overschaduwt?
Misschien kunnen ze wel naast elkaar bestaan. Misschien zullen er gewoon nieuwe herinneringen rond de oude ontstaan.
De eerste dagen waren nu al geweldig. De kinderen zijn helemaal verkocht (hoe zou het ook anders kunnen!). En we kunnen niet wachten om te zien wat dit nieuwe hoofdstuk ons gaat brengen.
Het blijkt dat dat ‘gekke idee’ soms juist het begin is van het mooiste verhaal!
