25 april 2026
We dachten dat de hitte de grootste uitdaging in Oman zou zijn. Maar blijkbaar had het leven heel andere uitdagingen voor ons in petto. De afgelopen maanden leek het wel alsof de chaos de boventoon voerde.
Een zieke kat. En toen nog een zieke kat.
Oververhitte assen. Geen duidelijke oorzaak. Nog meer oververhitting. De remmen lieten het afweten. Nog steeds geen duidelijke oorzaak.
Er brak een oorlog uit. Grenzen gingen dicht.
Verzending was plotseling onmogelijk (of zo duur alsof we goud vervoerden).
Onweersbuien. Overstromingen.
Twijfelen of oma het zou halen om bij ons te komen. Dat lukte haar, maar toen werd ze ziek.
Onze truck stond wekenlang in de garage.
Een kind dat zijn voortanden uit zijn mond sloeg.
En ondertussen proberen we uit te zoeken welke monteur, welke dierenarts en welk nieuwsplatform we moeten volgen.
Want dat is overlanding. Er is geen ‘onze garage’. Geen ‘onze dokter’. Geen netwerk om op terug te vallen. Geen vertrouwde snelkoppelingen zoals we die thuis gewend waren. Bij elk probleem beginnen we helemaal vanaf nul. Nieuw land, nieuwe taal, nieuwe systemen.
Normaal gesproken hoort dat er juist bij (wat kunnen we zeggen, we zijn nu eenmaal gekken). We zoeken het wel uit. We passen ons aan. We worden er steeds beter in. Daardoor voelen kleine overwinningen als grote successen. Op momenten als deze beseffen we weer hoe sterk we samen zijn, als team.
Maar deze keer was het het ene probleem na het andere, soms achter elkaar, soms allemaal tegelijk. We zijn gewoon doorgegaan. Want wat konden we anders doen?
Zappen. Problemen oplossen. Googelen. Vragen stellen. Het nieuws verversen alsof het een fulltime baan was.
Een beroep doen op mensen die we net hadden ontmoet, berichten versturen in het luchtledige.
Totdat we op een punt kwamen waarop het allemaal gewoon… te veel werd. En toen hebben we het roer omgegooid. We zijn gestopt met proberen alles in één keer op te lossen. We zijn gestopt met te ver vooruit te kijken. We zijn gestopt met elke vijf minuten op de pagina te verversen.
Slapen. Eten. Naar buiten gaan. Oplossen wat we kunnen.
De rest laat je gewoon op zijn beloop. Blijkbaar werkt dat ook. Sommige problemen hebben we opgelost. Andere zijn vanzelf verdwenen terwijl we met iets anders bezig waren.
Nu is het tijd om bij te komen. We zijn moe. Het voelde alsof we wekenlang non-stop ‘in actie’ zijn geweest. Net als in de topsport, maar dan (nog) zonder medailles.
Maar we zijn weer onderweg. Weg uit de stad, de natuur in. Even rustig aan doen. Weer op adem komen.
We maken ons klaar voor wat er nog komen gaat.
Het enige waar we nu mee te maken hebben, is de hitte. Dat blijkt inderdaad een hele uitdaging te zijn.
