3 juni 2026
Waar moeten we eigenlijk beginnen? Hoe kun je drie maanden overlandreizen in Oman in een paar alinea’s samenvatten zonder een hele roman te schrijven?
Maandenlang was Oman de bestemming aan onze horizon. Letterlijk. Vanaf het moment dat we Nederland verlieten, leek ons kompas maar één stand te hebben: Oman. Toen we daar aankwamen, voelde het alsof we de finishlijn passeerden waar we al zo lang naar toe hadden gestreefd. En toen we er eenmaal waren, gunden we onszelf eindelijk de ruimte om het wat rustiger aan te doen.
Voor Karlijn was het, 30 jaar later, ook een beetje een thuiskomst. Het was heel bijzonder om ons de plekken te laten zien waar ze is opgegroeid en die jeugdherinneringen met onze kinderen te delen. Dat ze delen van haar verhaal uit de eerste hand hebben mogen meemaken, is iets wat we nooit zullen vergeten.
En toen zijn we samen een hele reeks nieuwe herinneringen gaan maken!
In drie maanden tijd hebben we zoveel gezien. Bergen, wadi’s, een eindeloze kustlijn, woestijnlandschappen, eeuwenoude geschiedenis en cultuur om elke hoek. We raakten eraan gewend om geiten, ezels en kamelen als buren te hebben – soms dichterbij dan verwacht of gewenst. We hebben tientallen schildpadden in zee gespot en urenlang gesnorkeld tussen de mooiste vissen.
Oman bleek ook het eerste land te zijn dat ons echt op de proef stelde. We hebben wekenlang technische problemen moeten oplossen en hebben vaker de garage moeten bezoeken dan we aanvankelijk hadden gepland. We kregen te maken met extreme hitte, woest weer en de onzekerheid die gepaard ging met de oorlog in de regio. Niet bepaald de dingen die op ons reisverlanglijstje stonden, maar we wisten dat dit soort dingen op een gegeven moment wel zouden komen – we hadden alleen niet verwacht dat het allemaal tegelijk zou gebeuren!
Maar ondanks alles hebben we zoveel aardige en vrijgevige mensen ontmoet. Mensen die ons hebben geholpen, hun tijd met ons hebben gedeeld, deuren voor ons hebben geopend en moeilijke momenten hebben omgezet in enkele van onze mooiste herinneringen. We vertrekken met een heleboel nieuwe vrienden die we zullen missen 
Wat een avontuur is het geweest.
Er is nog zoveel dat we niet hebben gezien, nog zoveel meer om te ontdekken. We zijn nog meer verliefd geworden op Oman dan we al waren (Karlijn zorgde ervoor dat de kinderen hier geen keuze in hadden), en één ding weten we zeker: op een dag komen we terug. Het liefst als het wat koeler is. 
